dzielić się : to share : partekatu

Idea, jaka przyświeca kolektywnemu działaniu w opuszczonym lokalu po byłej pracowni renowacji mebli w podwórzu przy ulicy Ruskiej 46, to współdzielenie przestrzeni. W skali mikro cztery artystki z trzech europejskich miast – Karla Tobar z Bilbao, Nagore Legarreta z San Sebastian, Ewa Głowacka i Gabriela Kowalska z Wrocławia – zaprezentują prace powstałe podczas rezydencji.

Rezydentki swoje działania realizowały osobno, ale punktem przecięcia się ich dróg stała się właśnie przestrzeń przy Ruskiej 46. Wypełnienie opuszczonej tkanki pracowni manifestami oraz pracami związanymi z projektami artystycznymi nadać ma jej nowy charakter – odnoszący się bezpośrednio do miast, w których tworzyły i które badały rezydentki. Wyzwania, przed jakimi stoi grupa przygotowująca wystawę, to przede wszystkim uzyskanie efektu synergii pomiędzy czterema różnymi działaniami, w efekcie czego prace połączone zostaną z danymi zebranymi w ramach badań realizowanych podczas rezydencji. Wynikiem tej współpracy będzie też przestrzeń-eksperyment, w której działania i narzędzia w nich użyte przenikają się, tworząc wielogłosową, ale spójną narrację na temat miasta postrzeganego jako przestrzeń wspólna w skali makro. Niezmiernie istotnym aspektem procesu przygotowania wystawy jest również wspólne decydowanie o aranżacji przestrzeni na każdym z etapów pracy przy Ruskiej 46.

Wystawa tym samym nawiązywać będzie do współpracy pomiędzy Europejskimi Stolicami Kultury, ale odniesie się też do miejskiego kontekstu działań artystycznych, odpowiedzialności operatorów kultury wobec miasta i jego zasobów oraz do relacji, które łączą instytucje kultury ze środowiskiem twórców niezależnych.

Hiria, elkargune!

Rezydencje Ewy Głowackiej, Gabrieli Kowalskiej, Karli Tobar i Nagore Legarrety zorganizowane zostały w ramach Programu Rezydencji Artystycznych AIR Wro.

Wystawa „Miasto jako przestrzeń wspólna” realizowana jest przez Biuro Wrocław 2016 we współpracy z Instytutem Kultury Baskijskiej Etxepare w ramach międzynarodowej konferencji „Miasto i Kultura”.

„Miasto i Kultura” to trzydniowa konferencja dla praktyków i teoretyków kultury, przygotowana wspólnie przez Biuro Wrocław 2016, Uniwersytet Wrocławski oraz Urząd Miasta Wrocławia jako efekt procesu ewaluacji Europejskiej Stolicy Kultury Wrocław 2016. Program „Miasta i Kultury” składa się z części akademickiej, która dostępna będzie online w postaci streamingu oraz otwartych warsztatów, debat i spotkań z kreatorami kultury.

Wystawa otwarta będzie od 21 do 24 września 2017 roku. Wstęp bezpłatny.

W dniu 21 września wystawa otwarta będzie w godz. 20:00-24:00.

W dniach 22-24 września wystawa otwarta będzie w godz. 14:00-20:00.

Karla Tobar to artystka i badaczka związana z Uniwersytetem Kraju Basków (UPV/EHU). Publikuje artykuły naukowe, wykłada na międzynarodowych konferencjach i uczestniczy w wystawach w muzeach i centrach sztuki w Europie i obu Amerykach. W swoich pracach bada wpływ technologii na żywotność sztuki oraz możliwości, jakie stwarza jako punkt startowy w produkcji dzieł artystycznych. Ludzie i maszyny połączone przez przypadek dają często początek odmiennym procesom estetycznym. Rezydencja we Wrocławiu stanowi rozwinięcie projektu, który Tobar rozpoczęła w Bilbao w ubiegłym roku. Jego celem jest wygenerowanie aktywności artystycznej, która pozwoli spojrzeć w alternatywny sposób na przestrzeń publiczną i architekturę z różnych stron świata. Wrocławska odsłona projektu dedykowana będzie konkretnemu elementowi pejzażu miasta – mostom. Na początku rezydentka bada wydarzenia historyczne i zmiany strukturalne, które wywarły na nie wpływ. Następnie wspólnie z zaproszonym do udziału w projekcie wrocławskim artystą wykonana zostanie akcja performatywna – będą oni przemierzać miasto ze skanerem wykonanym przez Tobar metodą DIY. Na podstawie zebranego materiału rezydentka zaprojektuje dwie prace, aby z nich stworzyć następnie instalację, łączącą film dokumentujący akcje przeprowadzone w Bilbao i Wrocławiu oraz dwa duże obrazy – wydrukowane i pomalowane, przedstawiające zdjęcia wykonane w obu miastach.

Nagore Legarreta jest absolwentką Komunikacji Audiowizualnej na Uniwersytecie Kraju Basków (UPV/EHU). Jej zainteresowanie fotografią narodziło się, kiedy pracowała dla lokalnej gazety „Hernaniko Kronika” (2003-2009). Od tego czasu eksploruje świat fotografii zarówno jako artystka, jak i nauczycielka. Legarreta odnalazła idealne dla siebie medium w postaci fotografii otworkowej. Jej prace prezentowane były w centrach sztuki oraz podczas wydarzeń takich, jak Photoespaña 2016, Galeria Saatchi (Londyn), Muestra de Arte Joven de La Rioja, Koldo Mitxelena Kulturunea (San Sebastian), Le Bel Ordinaire (Pau) czy Gran Canaria Foto 2016. Jest także autorką książki „Editopoa” (2011, Banizu Nizuke). Legarreta kontynuuje we Wrocławiu projekt, który w San Sebastian dedykowała rzece Urumea. Tu punkt wyjścia stanowić ma Odra. Odra była świadkiem rozwoju Wrocławia, jego codzienności, ale też historii, wojny i odrodzenia. Rezydentka chce jej więc dać możliwość przedstawienia, jak ona widzi miasto i ludzi, a także co i kogo napotyka na swojej drodze. Aby to uczynić, umieści na powierzchni Odry kamery otworkowe zbudowane z puszek.

Ewa Głowacka jest absolwentką Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu, Uniwersytetu Wrocławskiego oraz Universidad del Pais Vasco w Bilbao, na co dzień zajmująca się projektowaniem graficznym. Podczas rezydencji w Pilznie w 2016 roku nawiązała kontakt z przedstawicielami grup nieformalnych, aktywnych na obrzeżach sektora kultury, działających częściowo obok bądź w kontrze do dużych instytucji. Efektem jej dwumiesięcznych badań i pracy był samodzielnie zaprojektowany zin „Parallel Structures”, oparty o dane, informacje i wywiady zebrane oraz opracowane przez artystkę. Przedstawione w nim rozmowy ukazują Pilzno jako miasto, w którym inicjatywy oddolne funkcjonowały w skali mikro, a beneficjentami środków finansowych przeznaczonych na kulturę były duże instytucje realizujące programy oparte na sztuce i kulturze pojmowanej w tradycyjny sposób. Scena alternatywna Pilzna – choć nieporównywalnie mniejsza, niż w Pradze – rozwijała się o własnych siłach, ale też w jakiś sposób mogła korzystać z energii Europejskiej Stolicy Kultury (Pilzno nosiło ten tytuł w roku 2015), która w dużej mierze przyczyniła się do rozwoju małych, oddolnych inicjatyw dzięki zapewnieniu im wsparcia infrastrukturalnego i finansowego, a także dzięki zainicjowaniu otwartej debaty o kulturze i procesach zarządzania nią. Jeszcze w 2016 roku Głowacka postanowiła kontynuować swoje badania we Wrocławiu, w którym temat Europejskiej Stolicy Kultury oraz rola sceny niezależnej w jej programie wciąż były szeroko omawiane w środowisku związanym z kulturą i sztuką. Na podstawie serii wywiadów z aktywistami i kreatorami wrocławskiego życia kulturalnego, przeprowadzonych i po roku obchodów, Głowackiej udało się przedstawić relację pomiędzy władzami miasta a przedstawicielami alternatywy – mediacje, przykłady dialogu i współpracy, opinie krytyczne oraz konflikty.

Gabriela Kowalska to absolwentka wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych, stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego RP, projektantka i kuratorka. W San Sebastian w 2016 roku, które obok Wrocławia było wtedy drugą Europejską Stolicą Kultury, Kowalska pracowała nad projektem „Co mogę dla Was zrobić”, łączącym sztukę, design i socjologię. Na podstawie sześćdziesięciu wywiadów oraz obserwacji na koniec rezydencji przygotowała instalację przedstawiająca Basków, ich potrzeby, a także to, co chcieliby zmienić w swoim życiu, otoczeniu i mieście. W tym roku Kowalska swoje badania zdecydowała się przeprowadzić raz jeszcze – we Wrocławiu, tym razem jednak obszar swoich działań zawęziła do jednego tylko osiedla – Szczepina. W efekcie będzie można przekonać się nie tylko, jakie potrzeby mają jego mieszkańcy, a więc przyjrzeć się Wrocławiowi w skali mikro, ale też spróbować dowiedzieć się i porównać, jakie potrzeby mamy wspólne. Te dotyczące nas wrocławian, ale i mieszkańców współczesnych, europejskich miast. Te związane z przestrzenią, w której żyjemy, ale i z naszym życiem codziennym.